.｡+:*･ﾟ★.｡+:*･ﾟ☆.. Heart of windS ..☆ﾟ･*:+｡.★ﾟ･*:+｡.

 เฮ้อออ... ช่วงที่ผ่านมามีแต่เรื่องๆๆ เรื่องยุ่งยากทั้งหลายที่คอยเกิดต่อเนื่องราวกับคลื่นซัดฝั่งตลอดเวลา... เหนื่อยจริงๆ... ปวดหัวเหลือเกิน... เมื่อไหร่ปัญหาพวกนี้มันจะหายไปบ้างซักทีนะ บางเรื่องก็ทำเอาสยอง เข็ดเหลือเกินจริงๆ ไม่อยากพูดมาก และก็ไม่อยากพูดถึงอีกแล้ว จบกันที พอกันที เหนื่อย เซ็ง เบื่อ และอีกมากมายที่ไม่อาจบรรยายออกมาเป็นภาษานิยมได้ แต่ก็นะ ถือเป็นบทเรียนที่มีค่ายิ่ง ทำให้คิดได้ในหลายๆ เรื่อง รวมทั้ง "ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน อย่าได้หวังผลมองถึงน้ำบ่อหน้า"

อยู่ดีๆ คติประจำใจเมื่ออดีตกาลนานมะโว้มันก็ผุดเป็นภาพขึ้นมาในหัวสมองซะงั้น จริงด้วยนะ แต่ก่อนเราก็ยืนมาด้วยสองขาของเราเอง ไม่เคยต้องร้องขอรอพึ่งใคร และพออยู่ดีๆ เราก็ได้พักสองขาของเรา พักจนเคยตัวเป็นนิสัย จนวันนึงที่พักขาอยู่ดีๆ ก็ลุกขึ้นมาประท้วงบ้าง ทำให้ฉุกคิดได้ว่า เออนะ แต่ก่อนเราก็ยืนได้เองนิ แล้วทำไมตอนนี้ต้องทำราวกับพิการทำไรไม่ได้ซะอย่างนั้น 5555 จากนี้ไป ก็จะขอยืนด้วยขาตัวเองเหมือนเดิม ยังไงคติประจำใจนี้ก็ยังยอดฮิตเสมอทุกกาลสมัย "ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน"

พอจบจากเรื่องปวดหัวแรก ก็ย่ำเหยียบเข้าสู่เรื่องปวดหัวที่ 2 ... ไม่คิดว่า เรื่องปวดหัวแบบนี้มันก็ซ้ำรอยเหมือนเดิมอีกแล้ว เหมือนเมื่อปีที่แล้วยังไงยังงั้นเลย ราวกับฝาแฝดตามหลอกหลอนไม่รู้จบสิ้น  เมื่อปีก่อนก็เหนื่อยใจเหลือเกิน เครียดจัดจนเป็นโรคเครียดลงกระเพาะซะงั้น ทำเอาเดี้ยงเดินไม่ได้ไปหลายวัน นอนซมจนนึกว่าตัวเองจะตายแน่แล้ว แต่สุดท้ายก็ยังคลี่คลายได้ แต่ก็นะ... หึหึหึ... ไม่นึกว่า ปีนี้เหตุการณ์เดิมๆ มันก็ตามมาหลอนให้ติดตราตรึงใจเล่นกันอีกแล้ว 555

รู้สึกว่า ตัวเองพลังชีวิตถดถอยลงทุกปีๆ เวลามายุ่งวุ่นวายเรื่องเกี่ยวกับหนุ่มๆ ที่รักเนี่ย เฮ้อออ  จนถึงวันนี้ เหตุการณ์ที่เกิดซ้ำอีกระลอกราวกับเดจาวู มันยังหลอนกันได้อยู่อีก กว่ามันจะเลิกหลอน ชีวิตคงจะแดดิ้นซะก่อน แต่ยังไงก็จะรีบทำรีบหยุดอาการหลอนนี้ให้เร็วที่สุดให้ได้ ขึ้นอยู่กับว่า จะเลือกแบบไหน วันพรุ่งนี้ หรือมะรืนนี้ แต่ไม่ว่าแบบไหน ก็กลัวคำตอบเหลือเกิน ถ้าคำตอบออกมาว่า "มี" จะขอกรีดร้องไปร้อยล้านบ้านเลยทีเดียว  แต่... ถ้าคำตอบตรงข้าม... ก็คงต้องมานั่งคิดแล้วว่า จะทำยังไงต่อไปดีนะ และอาการจิตตกหนักกว่าเก่าคงจะเป็นไปจนกระทั่งวันอาทิตย์นี้แน่

เฮ้อออ จะทำใจรับได้มั้ยนะ โถ่ "อิส อะ เมจิก โชว์" ที่รัก แล้วจะทำใจได้ยังไง ถ้าได้อยู่ในบรรยากาศเดียวกันเพียงครั้งเดียว โฮฮฮฮฮฮฮฮ  ม่ายยยยยยยยย~~~

สรุปว่าปัญหาปวดหัวเรื่องที่ 2 นี่ มันเกิดขึ้นมาแบบนี้ แล้วจะไปเอาผิดกับใครได้ แล้วจะให้ไปโทษใคร ไปด่าใครดีเนี่ยยยยย แล้วใครจะรับผิดชอบบบบ  

เฮ้อออ เอาเถอะ ยังไงก็ยังหลอนอยู่ได้เรื่อยๆ คงต้องทนต่อไปจนกว่าจะรู้คำตอบนั่นแหละ แต่ว่าหลอนคราวนี้ ยังไม่อาการหนักเหมือนคราวที่แล้วที่ลุกไม่ได้เลย คราวนี้ก็เครียดลงกระเพาะเหมือนเดิม แต่กระเพาะมันคงเกิดภาวะสร้างกำแพงเหล็กเคลือบสามชั้นแสนทนทานขึ้นมาได้เองแล้ว คราวนี้เลยไม่เป็นอะไรมากนัก หุหุหุ

ณ วันนี้ ก็นับถอยหลังสู่ช่วงเวลาแห่งโชว์ เหลืออีกแค่ 3 วัน ที่ห้วงเวลาแห่งความทรมานนี้จะสิ้นสุดลง จะหัวหรือก้อย คงได้รู้กันวันพุธนี้แน่ หึหึหึ... ตอนนี้ก็นั่งจิ้นภาพแห่งมายากลแสนเท่ห์ย้อมใจไปพลางๆ ก่อนดีกว่า โฮะๆๆ

คาดว่า อาจได้มาอัพอีกทีก่อนไปอ่ะนะคะ วันนั้นคงจะรู้แล้วว่า บทสรุปสุดท้ายจะเป็นยังไงบ้าง วันนี้ ฝันดีทุกคนคร้า โอยาสุมิ~~